​

Dans la jungle des humains
Abou Zubier
Dans la jungle des humains,
Où le béton remplace les arbres,
Et les machines rugissent plus fort que les bêtes,
Je recherche une lueur de nature.
Les rues de la ville sont mon désert,
Les gratte-ciel mes montagnes,
Le trafic ma rivière tumultueuse,
Et le néon éclaire mes étoiles.
J'entends le hurlement des sirènes,
Le klaxon des voitures,
Et le bavardage des foules,
Mais j'ai envie du chant des oiseaux.
Dans la jungle des humains,
Je me sens perdu et seul,
Un étranger dans mon propre habitat,
Envie du vert du passé.
Pourtant, je m'accroche à l'espoir,
Qu'un jour nous apprendrons,
Pour coexister avec la nature,
Et laissez-le s'épanouir à nouveau.
Car sans les arbres et les bêtes,
Sans les rivières et les étoiles,
Nous ne sommes que des créatures solitaires,
Perdu dans la jungle de notre propre fabrication.

In the Jungle of Humans
Abu Zubier
In the jungle of humans,
Where concrete replaces trees,
And machines roar louder than beasts,
I search for a glimmer of nature.
The city streets are my wilderness,
The skyscrapers my mountains,
The traffic my rushing river,
And the neon lights my stars.
I hear the howl of the sirens,
The honking of the cars,
And the chatter of the crowds,
But I long for the song of the birds.
In the jungle of humans,
I feel lost and alone,
A stranger in my own habitat,
Longing for the green of the past.
Yet, I hold on to the hope,
That one day we will learn,
To coexist with nature,
And let it flourish once again.
For without the trees and the beasts,
Without the rivers and the stars,
We are but lonely creatures,
Lost in the jungle of our own making.


In Albanian

Në xhunglën e njerëzve
Ebu Zubier
Në xhunglën e njerëzve,
Aty ku betoni zëvendëson pemët,
Dhe makinat ulërijnë më fort se kafshët,
Kërkoj një dritë të natyrës.
Rrugët e qytetit janë shkretëtira ime,
Rrokaqiejt malet e mia,
Trafiku lumi im i vrullshëm,
Dhe neoni ndez yjet e mi.
Dëgjoj ulërimën e sirenave,
Bringëllima e makinave,
Dhe fjalosjen e turmave,
Por kam mall për këngën e zogjve.
Në xhunglën e njerëzve,
Ndihem i humbur dhe i vetmuar,
Një i huaj në habitatin tim,
Mall për gjelbërimin e së shkuarës.
Megjithatë, unë mbaj shpresën,
Se një ditë do të mësojmë,
Për të bashkëjetuar me natyrën,
Dhe le të lulëzojë edhe një herë.
Sepse pa pemët dhe kafshët,
Pa lumenj dhe yje,
Ne jemi veçse krijesa të vetmuara,
Humbur në xhunglën e krijimit tonë.
@ Traduit en français et albanais par Mirela Leka Xhava